ادبی-شعر
برای من بهانه نیاور
من که همه دلتنگی های تو را از برم
می دانم که
شکستن، بی صدا
صبری عجیب می خواهد
برای من بهانه نیاور
من همه آیه های سنگین درد را
ختم کرده ام
به نیت تو
برای من بهانه نیاور
من هم
درست مثل تو
همپای لالایی شمع ها
آب شده ام
من هم
درست مثل تو
دست به دیوار لرزان ایمانم گرفته ام
تا بلند شوم
برای من بهانه نیاور
من خودم
شکوه مهتاب را
با تو قسمت می کنم
از آن سوی ثانیه ها
از متن سوزان شب
من
فقط به امید لبخند تو
آمده ام
برای من بهانه نیاور
نگو که اینجا
دل همه پرنده ها
تنگ است...
برای سوال چشم هایت
جوابی ندارم دیگر
پس
نپرس از من
بر سر ترانه هایمان
چه آمد...
مدتي بود که چشمامو بسته بودم. خيلي وقت بود، خيلي وقت. خسته بودم. از فشار زندگي، از زور دوران. جوون بودم اما... بودم؟ هستم. جوونم اما. مث اسفند رو آتيش مي پرم بالا و پايين، تو خودم. شدم آتيشفشان خاموش. بين اميد و نوميدي سرگردان. جوونم. بايد زندگي کنم. بايد حرف بزنم. بايد حرکت کنم. بايد بسازم. بايد ... هي تو! وايسا ببينم. چته هي بايد بايد؟ يواش تر! بشين سرجات...
باز مي خوره تو ذوقم. من که گفته بودم بايد چشمامو ببندم. بايد نبينم... سکوت و تاريکي هم چيز بدي نيستا... مي شيني تو لاک خودت، راحت و بي دردسر... حوصله م سر رفت باز. چي کار کنم؟... مي شمرم... يه گوسفند... دو گوسفند... سه گوسفند...
ا؟ انگار يه صداهايي مياد... يه خبري هست. ... بله؟ من بايد انتخاب کنم؟ من؟ مطمئني شما؟ منو اشتباه نگرفتي؟ جان؟ بله، بله چشم. فقط بايد کمي فکر کنم...
مي گن من حق انتخاب دارم. هه هه! ببخشيد، نمي دونم چرا خنده م گرفت. حق انتخاب اصولاً چيز خوبيه. يه چند وقتي مي تونم فکر کنم، تحقيق کنم و انتخاب کنم. اين که خوبه. خوبه؟ عاليه. پا ميشم. ميرم دنبال انتخاب....
روزاي خوبي رو مي گذرونم. يکپارچه شور و عشق ميشم. پر از اميد، پر از هيجان، پر از ايمان. يکرنگ ميشم؛ سبز، مث بهار... امشب خوابم نميبره. فردا بايد انتخابمو اعلام کنم. باز بايد بشمرم... يه ستاره... دو ستاره ... سه ستاره...
تموم شد. انتخابمو نوشتم و انداختم تو اون صندوق. سرانگشت رنگيمو پاک نميکنم، تا لذتش بمونه. درست مث آبنبات شيرين زير زبون.... امشب هم خوابم نميبره. نکنه يه وقت اشتباه بشه؟ نکنه... نه، نميشه ...
بهت زده ام. تو شوکم. نه صدام در مياد، نه اشکام. صندوق من کو؟ انتخاب من کو؟ نه امکان نداره... يه بار ديگه گوش ميکنم. بابا اشتباه شده، انتخاب من اين نبود... قهر ميکنم. اصلاً ميرم ميخوابم. خيلي وقته نخوابيدم. آره بهترين کاره... اي بابا! انگارخوابي در کار نيست. يه چيزي ته دلم داره مي جوشه و مياد بالا. بلند ميشم. اون چيزه مياد بالا، گام ميشه تو پاهام. ميزنم بيرون. مشت ميشه تو دستام. فرياد ميشه رو لبام. دوباره زنده ميشم. يکپارچه ميشم. انگار ذره ذره هاي وجودمو يکجا جمع کردم. بعد اين همه سال ازديدن خودم ذوق ميکنم، بالا و پايين ميپرم و دست مي زنم و فرياد ميکشم، من انتخاب کردم. بايد به من پسش بدين. همينجور که با اميدو عشق دارم راه ميرم، يه دفعه بوي دود مياد. بوي دود؟ بوي آتيش، بوي گلوله، بوي خون... من که سبز بودم، چي شدم؟ همه جا قرمز ميشه. جواب لبخند من، اشک و خون ميشه. جواب اعتماد من، خيانت ميشه. دست و پام مي شکنه. تو سرم ضربه مي زنن. بيهوش مي شم.مي زنم. مي خورم. دستگير ميشم. شکنجه ميشم. شهيد ميشم. ميشم ندا. ميشم سهراب. اما خسته نميشم. ازپا نميشينم. حرف ميزنم. شعر ميگم. مينويسم. فرياد ميزنم. سرپام هنوز. زنده م هنوز. سبزم هنوز... ايرانم هنوز...
بیستون من
تیشه فرهاد می خواهد
سال هاست
گوش به دیوار دلم سپرده ام
صدایی بر نمی خیزد
من
سرشار سرود سکوت
غریب محله هیاهو گشته ام
تو را به کدامین بهار سوگند دهم؟
سرشاخه های جوان
میزبان برگ های نورسته است
همیشه سهم من از بهار
لبخند دل انگیز تو بود...
که نیست
با این خزان سبز چه کنم؟
مثل تو برای باران شعر خواهم گفت
قطره قطره سرود ناب هجرت را
مثل تو همسفر ابر ها خواهم شد
مثل تو همراه برگ از شاخه
فرو خواهم افتاد
مثل تو
همسایه بید
سایبان خستگی ها خواهم گشت
مثل تو
راه خواهم رفت
مثل تو
حرف خواهم زد
مثل تو
دل خواهم بست
مثل تو
ایمان خواهم آورد
اما
هرگز نمی توانم
مثل تو
زندگی کنم...
هنوز هم نگاهم
زبان فریاد را بلد است
ناامید نشو
بگذار چشمانم بفهمند
که عشق را با غربت
کاری نیست
بعد از این
منتظر قاصدک هایی باش
که هر صبح
برایت می فرستم
تو فقط اشاره کن
من خودم
تمام واژه ها را
مهمان ترانه می کنم
تا دیگر
سکوتم را
به خاموشی متهم نکنی
تو فقط اشاره کن عزیز...
حالا دیگر
نه تو هستی
تا آلاله هایم را در آغوش بگیری
و نه آن تابی که
تو به درخت بستی
تا شب ها برایم لالایی بگوید
حالا من
برای تمام ترانه ها
مرثیه می خوانم
بعد تو
تمام حصار ها را سهم خود کرده ام
لبریز از سکوت
حالا دیگر
نه تو هستی
تا گره بغضم را باز کنی
نه آن بادبادک سفیدی که به دستم دادی
تا رفتنت را نبینم
حالا من
دست تمام کودکان پیر شهر
بادبادکی می بینم
گذشتن از خاک را
تو یادم دادی
حالا من
بعد تو
ریشه در خاک می زنم
حالا
صحن چشمان خسته من
سجده گاه ابدی غربت است
حالا
بر سر ویرانه های دلم
چشم انتظار پرواز نشسته ام
برای زائر عشق
جرعه ای پرواز و
قطره ای شعله کافی ست
حالا دیگر نه تو هستی
و نه شعله پرواز
حالا من
با تمام خاموشی ها
خاک نشین شده ام...
تمام شد؟
همه گلایه هایت را خرج کردی؟
حالا نوبت من است
حالا تو گوش کن
بگذار من
برایت بگویم
اندازه عجیب اندوه را
در خاکستر غروب
بگذار من
برایت بگویم
نقش سایه های رنگین را
در طول و عرض خسته این چهاردیواری
بیا باور کنیم
که شیشه ها
بی صدا می شکنند
گناه نشنیدن ما نیست
بیا ایمان بیاوریم
که همیشه
دست های عاشق
قاتل است...
اکنون که همه آیینه هایم را به باد داده ام
بیا
این خنجر و این شاهرگ
بزن و
از دست ثانیه ها خلاصم کن
ببین
این منم
که اینگونه بی پروا
روی شقایق ها پا می گذارم
صدای پای برگ ها نشنیدم
و از سر هیاهوی پرستو ها که بر می گردند
بی حوصله گذر می کنم
این منم
که اینطور سنگدل
بهار را به باد استهزا می گیرم
بزن
بزن و رهایم کن
دیگر صبری برایم نمانده
و نه حتی حوصله ای
تا کنار هفت سین بنشینم
به دید و بازدید گل ها بروم
و سبزه گره بزنم
دیگر هر چه مانده
نه سیاه است و نه سپید
خاکستری است
من
تمام رویا ها را
فراموش کرده ام
بزن
بزن و
مرا از این سقوط نجات بده
